Tweeduizend jaar na Christus laten we ons in het publieke domein alsmaar ringeloren met tragische regels en duffe procedures. Wordt het niet eens hoog tijd om het tij te keren?
- COLUMN - Dirk-Jan de Bruijn
Deze week was minister Spies uitgebreid in het nieuws. Met de terechte steen in de vijver dat we als overheid eindelijk eens afscheid moeten nemen van dat verstikkende Lifo-principe. We hebben ’t dan voor de goede orde over het last-in-first-out principe.
Tweeduizend jaar na Christus laten we ons in het publieke domein alsmaar ringeloren met tragische regels en duffe procedures. Waarbij zij die het meeste zitvlees hebben daar ook uitbundig voor worden beloond. Niet middels mobiliteit die schaal als overheid verzilveren. En geen afspiegeling van talenten, niet van leeftijdscategorieën of nog van andere begrijpelijke krimpcriteria. Nee, gewoon diegene met het kortste dienstverband is de pineut en die zwaaien we dan dus uit. Het enige goede nieuws is dat de regeling heel simpel en daarmee ook eenvoudig uitvoerbaar is. Zonder rompslomp. Maar dat is ook wel absoluut het enige.
Wat de feiten zijn écht alarmerend! Sinds 2007 is de instroom van jongeren (onder de 30 jaar) binnen de overheid gedaald met meer dan 60%. In vijf jaar tijd is het marktaandeel van jongeren gedaald met meer dan 15%. Tegelijkertijd is dat van ouderen (boven de 55 jaar) gestegen met bijna 30%! En van de groep ambtenaren die de firma verlaat is de groep tot 35 jaar by far de grootste. Tel uit je winst! Hoezee dus. En dan te bedenken dat ons kapitaal als overheid onze mensen zijn!
En nou moet jij als verandermanager een organisatie omturnen met alleen maar oudere collega’s. Die veel zitvlees hebben. En die in de afgelopen periode ook fors zijn beloond voor het feit dat ze zijn blijven zitten. In de sfeer van ‘blijf zitten waar je zit en verroer je niet’. Dus die transformatie die jij moet gaan regisseren geschiedt met diezelfde collega’s zonder dat nieuwe verse bloed. Dat o zo noodzakelijk is voor die verfrissing. Met de opdracht dat je als publiek domein een geheel andere wijze moet gaan werken. Waarbij kreten als ‘de juiste balans tussen klantgericht en klantgezwicht’, ‘proactief inspelend op concrete behoeftes’ én ‘complementair met de markt’ business as usual moeten zijn. Domweg omdat onze maatschappij daar ook om vraagt. En volkomen terecht overigens!
Tsja. Ga daar maar aan staan. Lijkt me dus heel redelijk dat we met de vertegenwoordigers van de medezeggenschap nu eindelijk eens gaan komen tot faire spelregels. Want beste vakbondsbestuurders, is het feit dat we die jongeren alsmaar aan het lijntje houden en hun tijdelijke contracten weer eens verlengen met een half jaar, dan wel zo eerlijk … Biedt hen dat perspectief? En waar bent u over vijf jaar als we deze lijn nog verder doortrekken? Want we weten toch allemaal dat dé asset van de overheid ons human capital is? Of niet soms? En wordt het dan niet eens hoog tijd om dit tij te keren?
door
Joost Valkhoff
9 jul 2012