Zorg + Welzijn

• Print pagina
• Stuur pagina door
• RSS

Gemeenten zijn genoodzaakt over te gaan tot ijskastplanning. Even geen nieuwe projecten. Het gevaar dreigt wel dat gemeenten slechts keuzes uitstellen.

- OPINIE -

Amsterdam zet al haar projecten stop. Alleen die projecten waar de gemeente vanwege contractuele verplichting niet onderuit kan gaan door, aldus wethouder Maarten van Poelgeest afgelopen vrijdag.

De lijst met projecten die doorgaan, wordt deze zomer opgesteld. Begin oktober zal de gemeenteraad een definitief besluit nemen. Als gevolg van de vraaguitval op de vastgoedmarkt en hiermee samenhangende teruglopende inkomsten voor het grondbedrijf zullen meer gemeenten zich genoodzaakt zien over te gaan tot ijskastplanning. Gemeenten staan voor de keuze projecten anders in te richten, te stoppen met projecten of ze voorlopig in de ijskast te zetten.

Projecten met harde contractuele verplichtingen en projecten die zich al in een vergevorderd stadium van ontwikkeling bevinden maken de meeste kans om door te gaan.

Volgens de op resultaat gerichte werkwijze en teamspirit, zoals Bert van Marwijk die voor het Oranje team propageert, kunnen deze projecten wellicht op korte termijn de eindstreep halen.

Voor projecten zonder urgentie, waar de kosten de potentiële opbrengsten ver overstijgen en het mogelijke aanbod zich slecht verhoudt tot de marktvraag is stoppen het devies.

IJskastprojecten
Blijven over de ijskast projecten, ofwel voorlopig even niets doen. Een tegennatuurlijke houding voor bestuurders, die zich sinds WOII zich richtten op groei en nieuwbouw. Deze productiemachine is echter vastgelopen. Daarbij verschuift de planningsopgave van nieuwbouw naar transformatie en herstructureringsopgaven.

We verkeren in blessuretijd, de mono functionele aanpak uit de jaren 30 van de vorige eeuw, dienen we definitief achter ons te laten. Tempo en omvang van het economische herstel mag onzeker zijn, de opgave waar we voorstaan is er evident één van kwaliteit.


Waar in de jaren zeventig het accent lag op een kwaliteitsverbetering op woningniveau en in de jaren tachtig de aandacht naar centrumgebieden verschoof, is de opgave voor de komende jaren in het investeren in sociaal-maatschappelijke netwerken, economische ketens en infrastructurele netwerken, die verbonden worden in gebouwen en gebieden als knooppunten. De eindgebruiker en het slim koppelen van functies dienen hierbij centraal te staan.

Een voorbeeld is de brede school, waar in de Vinex ervaring mee is opgedaan. In de meeste steden en dorpen liggen scholen, buitenschoolse opvang en sportvoorzieningen echter nog (ver) uit elkaar. En minstens zo belangrijk, afzonderlijke exploitaties zijn veelal niet langer houdbaar.

Vanuit deze benadering zijn kostenreductie en kwaliteit voor de eindgebruiker twee zijdes van dezelfde medaille. Net als het op groei en aanbodgerichte denken dat in de afgelopen decennia was.

Keuzes maken
Voor het ontmantelen van de productiemachine schuilt in ijskastplanning het gevaar van het uitstellen van keuzes. Liever een Europese dan een Amerikaanse koelkast. Een te omvangrijke ijskastplanning staat slechts voor het uitstellen van moeilijke keuzes. Keuzes die, zowel publiek als privaat onvermijdelijk pijn doen. Zeker voor partijen die mindere tijden niet meer voor mogelijk hielden.

Voorlopig houdt deze andere tijd nog wel even aan, zo verwacht het Economische Instituut voor de Bouw (EIB) pas voor 2012 weer een groei van de productie. Met als achtergrond een structureel lager productieniveau. Niet alleen Amsterdam, maar vele gemeenten wacht een hete zomer.

---

ir. Agnes Franzen is Wetenschappelijk programmamanager praktijkleerstoel Gebiedsontwikkeling TU Delft.    

Volg Gemeente.nu op twitter >>