Gemeente.nu

Afgelopen week was ik in Toscane. De schilderachtige streek waar wit, hoogopgeleid Nederland zomers veilig bijeen kruipt. Ver weg van PVV-stemmers, zuipende pubers en rellende Marokkanen.

Onder de cipressen raakte ik in gesprek met het hoofd communicatie van een middelgrote gemeente. ‘Niet zomaar een gemeente, maar een regionaal knooppunt met uitstekende voorzieningen’. Aldus de manager, die ondanks zijn vakantie de boodschap helder bleef uitdragen.

Hij stuurde 40 communicatiemedewerkers aan. Maar kwam handen tekort. Er was behoefte aan nog veel meer voorlichtingsboekjes, communicatieplannen en identiteitscampagnes. Hij kwam om in het werk (communicatiemensen hebben het altijd te druk, maar ook tijd om dit uitvoerig aan je mee te delen).

Communicatie, verzekerde de manager mij, is overal. Waar mensen zijn, wordt gecommuniceerd. Het is het cement tussen de stenen, de boter onder het beleg. Er kan nooit voldoende formatie aan worden besteed. Achter iedere ambtenaar zou eigenlijk een communicatiemedewerker moeten staan.

Tot zijn teleurstelling wordt het  belang van communicatie – met name door niet-communicatiedeskundigen – zelden op waarde geschat. ‘Mensen denken vaak: ik kan praten, dus ik weet hoe communicatie werkt. Of ze zeggen dat er hele beschavingen zijn ontstaan, zonder dat er communicatieafdelingen aan te pas kwamen. Dan zeg ik: als de farao’s communicatieadvies hadden ingewonnen, was de boodschap achter de piramides veel helderder geweest!.’ Zo brabbelde hij voort. Totdat ik er met een smoes (parkeermeter, werkt altijd) tussenuit kneep.

Communicatieafdelingen zijn natuurlijk niet zo hard gegroeid omdat het volk daarom heeft gevraagd. Geen enkele burger roept (de drukwerksector uitgezonderd) ‘ik wil meer gekleurde folders, anders kom ik in opstand!’. Het aanbod creëert de vraag. Jaarlijks scheiden universiteiten en hogescholen duizenden communicatie-experts af. Die moeten toch ergens aan het werk.

Ik heb overigens geen hekel aan communicatiemedewerkers. Integendeel. Je kunt altijd leuk met ze praten. Dat vind ik – eerlijk is eerlijk – uiteindelijk de belangrijkste kwaliteit bij mijn collega’s.

 

Alle columns van Dirk van de Wiel »