Gemeente.nu

Het vermogen van baby’s om emoties te uiten is benijdenswaardig. Ze zijn altijd duidelijk. Zijn baby’s blij, dan lachen ze. Zijn ze boos of verdrietig, dan vloeien er tranen. Ouders hoeven zelden te gissen naar de stemming van hun kroost.

Maar met het komen der jaren worden gevoelens minder duidelijk geuit. Eenmaal volwassen, is de mens vooral bezig emoties te beheersen. Waarschijnlijk heeft dit te maken met zelfbescherming. Daarom is het op de werkvloer vaak gissen naar emoties van collega’s. Tijdens vergaderingen kijken deelnemers beheerst en oplettend uit hun ogen. Ook in ‘moeilijke’ gesprekken blijven ware gevoelens verscholen achter een professioneel uitgestreken masker.

Huilende ambtenaren
Zou het niet mooi zijn als wij, net als baby’s, onze gevoelens primair zouden blijven uiten? Inclusief hard lachen, huilen en traantjes laten vloeien? Een paar huilende ambtenaren in één ruimte, en alle arbonormen voor geluidsoverlast zijn subiet overtreden.

Economische crisis
Er zijn vergaderingen – iedereen heeft ze meegemaakt – die door bijna alle deelnemers als verschrikkelijk worden ervaren. Als deze deelnemers allemaal zouden gaan janken, is dat een uitstekende rede om direct te stoppen. Scheelt iedereen een hoop tijd, altijd goed tijdens economische crises.

Management
Als tijdens de presentatie van een nieuw veranderingstraject het personeel begint te grienen, is dat een duidelijk signaal voor het management. En een afdelingshoofd met een gang vol snikkende collega’s, weet dat hij iets verkeerd doet. Daar kan geen 360°-feedback tegenop.

Positieve feedback
Ook positieve feedback wordt directer en eerlijker. Schaterlachende gezichten bij een goede beleidsnotitie, olijk gekir na een succesvolle vergadering. Het mooie is: we hoever er niets voor te doen, alleen maar iets te laten. Laat stromen die tranen, laat bulderen die lach!