De mens als evolutionaire mislukking
09-11 2009 | 11:49 | Door: Dirk van de Wiel
Verhoging van de AOW-leeftijd is noodzakelijk. Niet alleeen vanwege de financiën.
Al 200.000 jaar mag de aarde zich verheugen in de aanwezigheid van de mens. De eerste jager-verzamelaars stroopten nog hongerig de winderige vlakten af. Maar dankzij de landbouw konden we ons 10.000 jaar geleden vestigen op één plek. Het werd direct gezelliger. Door de industriële revolutie konden we vanaf de 18de eeuw veel sneller en meer produceren. Dankzij automatisering is onze arbeidsproductiviteit nog verder toegenomen.
Steeds minder handen zijn nodig om ons voedsel en spul te produceren. Als we het resterende werk eerlijk zouden verdelen (vuilnisophalen, fabrieken laten draaien), houdt iedereen meer tijd over voor gezin, vrienden en leuke dingen.
Paradoxaal genoeg zijn we, ondanks de exponentieel gestegen arbeidsproductiviteit, niet minder gaan werken. Integendeel. We hebben enorme torens vol bureaus, computers en vergadertafels gebouwd. Daar breken we ons hoofd over nutteloze zaken als beleid, marketing en communicatie. In de illusie dat dit zinloze gezweet goed is voor onze 'persoonlijke ontwikkeling'.
Als we ooit bezoek krijgen van buitenaardse wezens, zullen ze ons zeker bestempelen als de mislukking van de aardse evolutie. Ondanks – dankzij? - onze intelligentie, zijn we er immers niet in geslaagd de vruchten te plukken van 200.000 jaar vooruitgang. De konijnen lachen ons uit!
Lees ook eerder verschenen weblogs van Dirk van de Wiel
Beoordeel dit artikel
+
ga direct naar de kennisbank:
Meer Visie & Opinie +
Reacties (1)
Henk Deleijn | 10-11-2009 | 13:09
Natuurlijk hebben politici en hun ambtenaren gelijk wanneer zij roepen: "Verhoging van de AOW-leeftijd is financieel noodzakelijk. De voorziening wordt betaald volgens het omslagstelsel. Door de vergrijzing raakt de verhouding werkenden-niet werkenden uit balans". Dit financiële argument is echter het énige argument en klinkt in mijn ogen ook wat schraal.
Ik heb een klacht over deze reactie »Al vanaf de invoering van de AOW waren we bekend met de bevolkingsopbouw en de ontwikkeling daarvan voor de komende 65 jaren.
Ook in een omslagstelsel hadden we rekening kunnen houden met de bekend te veronderstellen veranderende omstandigheden.
Regeren is vooruitzien is een veel gehoorde kreet. Dit vooruitzien dient dan wel langer dan 4 jaar te zijn. Het op een verantwoorde wijze anders structureren van de AOW was voor veel politici echter iets wat hun korte termijn successen (als 'big spenders') zou kunnen overschaduwen en was ook electoraal wat lastiger te verkopen.
Door het jarenlang bewust vooruitschuiven van mogelijke oplossingen voor de nu ontstane problematiek worden bij velen gevoelens van onbillijkheid opgeroepen.
Ook is bij herhaling de indruk ontstaan dat een polarisatie tussen ouderen en jongeren een bijdrage moest gaan leveren aan de wijziging
van de AOW-leeftijd. Als gevolg van deze polarisatie brokkelden zelfs een deel van de aanwezige gevoelens van solidariteit binnen de samenleving af.
Het vermogen om te leren van fouten uit het verleden is jaren geledenmet het vak geschiedenis geëlimineerd.
Voor een aantal "vernieuwers" was kennis van de geschiedenis alleen maar een nationalisme oproepend fenomeen.
Men is tegenwoordig veelal geneigd om "oplossingsgericht" te werk te gaan en vergeet dat voor elks aanpak of behandeling een goede diagnose essentieel is teneinde te voorkomen dat telkens weer op adhoc basis nieuwe trucs (of lapmiddelen) moeten worden verzonnen. Te denken valt hierbij aan het "piecemeal syndroom".
Wat dieper graven naar oorzaken voor de huidige gevolgen lijkt daarbij "niet sexy" genoeg, ook al blijft dat in mijn ogen nog steeds de beste weg om van fouten uit het verleden lering te kunnen trekken.