Peter Castenmiller: Voetbal en Politiek
09-09 2009 | 02:52 | Door: Peter Castenmiller, Lector BAZN de bestuursacademie
Heerlijk, het voetbalseizoen is weer begonnen. Het zijn niet alleen de wedstrijden zelf waar ik plezier aan beleef, het is ook het gedoe eromheen. Zo is het altijd mooi om een voorzitter, na het zoveelste tegenvallende resultaat, zijn onbegrensde vertrouwen in de trainer te horen uitspreken, om de dag daarna alsnog de trainer te ontslaan en bovendien direct al zijn opvolger te presenteren.
Eveneens is opmerkelijk om een speler te horen beweren dat de uitgedeelde ‘doodschop’ een ongelukje was, hij ging echt voor de bal en hij zou nooit zijn tegenstander opzettelijk willen blesseren. Het is ook altijd vermakelijk om de winnende trainer te horen beweren dat het resultaat echt allemaal het gevolg was van zijn uitgekiende en doordachte tactiek, terwijl de verliezende coach klaagt over spelers die hun taak niet uitvoerden, of een ongelukkig toeval. Een makkelijk gegeven strafschop was voor de ene partij vanzelfsprekend, voor de andere was er juist niets aan de hand.
De dubbele moraal is gewoon fantastisch. De ondertussen vele praatprogramma’s over voetbal melken dit nog eens omstandig uit. Vreemd genoeg wordt de dubbele moraal op zichzelf niet als vreemd of als moreel verwerpelijk ter discussie gesteld. De vele voetbalanalytici gaan er gewoon vanuit dat dit een vanzelfsprekend gegeven is. Je anders gedragen zouden ze direct beoordelen als prettige maar ook desastreuze naïviteit. 'Zo gaat het nu eenmaal bij het voetbal'.
Het politieke seizoen is eveneens weer begonnen. Ook daar viert de dubbele moraal hoogtij. Partijleiders die moeten vrezen voor allerlei complotten in de eigen achterban, ministers die vanwege de onachtzaamheid van een toevallige ambtenaar moeten vrezen voortaan als 'aangeschoten wild' door het leven te gaan, coalitiepartijen die grootste flauwekul van een minister met de mantel der liefde moeten bedekken, terwijl de oppositie bij elk incidentje 'moord en brand' schreeuwt en de perfide onbetrouwbaarheid van de coalitie in de TV-camera’s belijdt.
Het grote verschil met de voetbalwereld is echter dat de morele kwestie wel degelijk relevant is. 'Deugt' de minister of de partijleider wel, is hij altijd integer geweest, heeft hij altijd de waarheid gesproken, was hij consequent? Vreemde paradox, in de politiek moet je zowel doortrapt als eerlijk zijn; in het voetbal mag je de eerlijkheid achterwege laten.
Wellicht dat één van de lezers van dit weblog mij kan uitleggen waar deze verschillende beoordeling vandaan komt.
+
ga direct naar de kennisbank:
Meer Visie & Opinie +
