Steeds meer arbeidsmigranten uit EU-landen bouwen een leven op in Nederland, maar hun huisvesting blijft vaak kwetsbaar. Het Nederlandse beleid gaat nog steeds uit van kort verblijf, terwijl de werkelijkheid anders is.
Dat concludeert sociaal geograaf Dolly Loomans in haar promotieonderzoek aan de Universiteit van Amsterdam, waarop ze op woensdag 11 februari promoveert. Ze voerde het onderzoek uit in samenwerking met het Planbureau voor de Leefomgeving.
Nederland is geen tussenstation
Volgens Loomans blijft meer dan de helft van de arbeidsmigranten minstens zes jaar in Nederland, en vaak nog langer. Toch verandert hun woonsituatie in die tijd vaak nauwelijks. ‘[…] wordt vaak verondersteld dat ze van ondermaatse woonomstandigheden doorstromen naar betere, stabielere huisvesting, maar voor een grote groep blijft deze vooruitgang uit’, zegt Loomans. Veel migranten wonen in gedeelde huizen of huren via informele constructies. Opvallend is dat wie zich vestigt in dorpen en voorsteden, later meestal ook in hetzelfde type gebied blijft wonen.
Niet alleen door uitzendbureaus
Problemen met huisvesting worden vaak toegeschreven aan uitzendbureaus, maar Loomans nuanceert dat beeld. Ook arbeidsmigranten die zelfstandig werk vinden, hebben te maken met onzekere woonvormen. De oorzaken liggen volgens haar dieper: structurele tekortkomingen op de arbeids- en woningmarkt. ‘Zolang arbeidsmigranten te maken hebben met flexibele contracten en inkomensonzekerheid, en werk en wonen sterk aan elkaar gekoppeld blijven, is toegang tot stabiele huisvesting moeilijk en blijft woononzekerheid een structureel probleem.’
Grote onderlinge verschillen
Dit geldt overigens niet voor elke arbeidsmigrant. Leeftijd, inkomen en opleidingsniveau maken verschil. Oudere en lagere inkomensgroepen leven vaker langdurig in precaire omstandigheden, terwijl anderen juist een stabiel bestaan weten op te bouwen. Dé arbeidsmigrant bestaat dus niet, stelt Loomans.
Breder blikveld nodig
Loomans pleit voor een beleidsomslag. De veronderstelling dat arbeidsmigranten tijdelijk in Nederland blijven, heeft ondermaatse, kortetermijnoplossingen gelegitimeerd, zoals containers of grote wooncomplexen buiten de stad. Maar dit sluit niet aan bij de realiteit. ‘Arbeidsmigranten die lang in Nederland blijven, worden burgers die stabiele huisvesting nodig hebben. Ze hebben niet alleen een dak boven hun hoofd nodig, maar ook een plek die maatschappelijke participatie en welzijn bevordert.’
Geef een reactie