OpinieKies lange termijn strategie voor werken naar vermogen

4

De discussie over de Wet werken naar vermogen richt zich vooral op de financiën en de verdeling van verantwoordelijkheden. Logisch, maar het wordt tijd om te bepalen hoe we die wet gaan uitvoeren.

– VISIE – Femke Bennenbroek

Al voordat de nieuwe Wet werken naar vermogen werkelijkheid is, zorgt ze voor veel tumult. Niet

verwonderlijk, aangezien dit wetsvoorstel gepaard gaat met forse bezuinigingen

en een verschuiving in de uitvoerende partijen. Voor gemeenten en SW-bedrijven

dus een discussie van (levens)belang. Maar waar is de discussie gebleven over het

daadwerkelijk realiseren van werken naar vermogen?

Dit terwijl die discussie wel

cruciaal is. Juist omdat het antwoord ook niet 1-2-3 te vinden is.  De uitdaging is dan ook

een lange termijn strategie bepalen die werken naar vermogen echt mogelijk maakt.

Eén ding is echter wel duidelijk: dat lukt niet zonder inzicht

Werken naar vermogen

Het realiseren van werken naar vermogen is verre van

eenvoudig. Zeker onder de huidige omstandigheden; onzekerheid over budgetten en

verantwoordelijkheden maakt het voor gemeenten en SW-bedrijven erg moeilijk om

hun lange termijn strategie te bepalen. Verder kijken dan het huidige

kalenderjaar is dan ook bijna onmogelijk. Toch is juist dít nu cruciaal.

We

weten immers dat de nieuwe Wet werken naar vermogen per 1 januari 2013 wordt ingevoerd.

We weten ook dat we dan met minder geld effectiever moeten zijn in het

realiseren van optimale participatie van zoveel mogelijk mensen. Dat geeft ons

dus anderhalf jaar de tijd om de werkprocessen en trajecten zodanig in te

richten, dat die niet alleen leiden tot effectiviteit en efficiëntie op de

korte termijn, maar juist tot duurzame

participatie.

Sleutel tot succes

Inzicht is de sleutel tot succes: inzicht in cliënten, hun afstand

tot de arbeidsmarkt en hun (potentiële) verdiencapaciteit, inzicht in hun

mogelijkheden èn in hun beperkingen.

Om dit inzicht te verkrijgen, zijn instrumenten nodig. Instrumenten waarmee zorgvuldig

en betrouwbaar in kaart wordt gebracht wat er aan de hand is. En wat er moet

gebeuren om te werken naar vermogen.

Ook hier is een lange termijn strategie

van belang; dat betekent dus investeren in een gedegen diagnose (intake),

assessment en/of loonwaardemeting. Om daar later de vruchten van te plukken. Bijvoorbeeld

een assessment van competenties op basis van observatie van concreet gedrag in

een (leer)werksetting en niet op basis de inschatting van de klantmanager na

een gesprek met de cliënt. Hoe moeten zij immers betrouwbaar de

werkgerelateerde competenties van een cliënt beoordelen die al 10 jaar

werkeloos is?

Bovendien moeten deze instrumenten aansluiten bij de doelgroep.

Het matchen van cliënten aan vacatures op Monsterboard of JobTrack werkt

misschien voor hoog opgeleiden of cliënten met een kleine afstand tot de

arbeidsmarkt, maar voor de doelgroep van de wet Werken naar Vermogen bieden

deze generieke oplossingen onvoldoende handvatten. De complexe problematiek van

deze populatie laat zich immers niet zo makkelijk oplossen.


Duurzame

(arbeids)participatie

Door de financiële en politieke druk is investeren in

instrumenten en werkwijzen voor duurzame (arbeids)participatie echter lastig en

lijken korte termijn oplossingen aantrekkelijk. Toch zijn snelle oplossingen

zoals het beoordelen van (potentiële) loonwaarde op basis van een enkel

gesprek, eerder duurkoop dan goedkoop.

De informatie over de cliënt vormt

immers de basis waarop alle beslissingen rondom de cliënt worden gebaseerd. Als

deze informatie niet betrouwbaar is, levert dit slechts een schijnzekerheid en

een (op z’n zachtst gezegd) wankele basis voor een effectieve re-integratie op.

Inzicht

We

staan aan de vooravond van grote veranderingen. Met als opdracht: meer met

minder geld. Om dat te bereiken, hebben we nog een lange weg te gaan. Laten we

de weg dan ook met elkaar slim inrichten. Niet met quick wins en korte termijn oplossingen, maar door een goede basis

te leggen voor werken naar vermogen voor iedereen. Met inzicht.

Volg Gemeente.nu via Twitter.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Over Auteur

4 reacties

  1. Bij deze wetgeving ligt de focus op de bezuiniging, niet op wat kunnen we voor de mensen betekenen. Dan kom je snel tot de conclusie dat je van de diverse groepen geen eenheidsworst kunt maken. Dat werkt niet. Eerst moet de regelgeving goed inelkaar steken voor dat je aan de slag kunt. Daarbij zal het inkomen van de mensen gelijk moeten blijven.

  2. Ondernemer kan failliet gaan op

    Werken naar vermogen. Ik vraag mij af “hoe ver wil je de vrijheid van burgers aantasten met dit soort maatregelen” Als ik veel veel werken, dan maak ik dat zelf wel uit. Daar betaal ik immers 52 % over aan De Ontvanger. Als ik geen werk heb dan wordt van geacht dat ik dat ga vinden. Als dit niet lukt dan kan ik terugvallen op een uitkering. Als ik hard heb gewerkt 30 jaar lang en alles heb wat ik wens heb ik vermogen. Dit heb ik verdient. Heb ik een miljoen gewonnen, moet ik dan vrijwilligers werk gaan doen. Nee, ik wil gewoon blijven wie ik ben.

  3. De betaler op

    Ik ben het niet eens. Werken naar vermogen wordt al toegepast bij de belastingdienst. Overwerken of teveel werken wordt beloond met 52 %. En er wordt voldoende belastingen binnengehaald, want we betalen immers 18 Miljard aan Griekenland. 14 miljoen aan een voetbalclub en 120 miljoenen gaat er door de kamers aan wachtgeld. De totale wachtgeldregeling in Nederland is overigens 360 miljoen. Dus stoppen met zeuren bezuinigen geeft de burger geen voordelen. Ik verwacht binnen twee jaar hoge maatschappelijke problemen bij burgers en ondernemers. Leg daar je belangen maar eens neer. En hang dat bevooroordeeld werken van de handhavers maar eens aan de kapstok. Stop met dat Riddergedrag en stop het tribunegedrag bij de burger. De betaler

  4. Aldert van Buuren op

    Ik ben het eens met dit relaas, echter ontbreekt er voor mij ook een aantal belangrijke aspecten: de problematiek van de “onderkant van de arbeidsmarkt” (alleen de term al…) vraagt om een integrale aanpak en loslaten van heilige huisjes, lees verzuiling. SW-bedrijven worden sterk gekort, maar wat doen gemeenten dan aan het beter en efficienter organiseren van dit deel van de arbeidsmarkt? Hoeveel levert het op dat sociale zaken alles overneemt of doet het SW-bedrijf dat? WIe maakt de business case?
    Er moet meer en beter worden samengewerkt aan de oplossing, het kader is helder, dat is minder geld kunnen verdelen. Gelukkig stond er gisteren in de krant dat Cedris een onderzoek had gedaan dat aangaf dat bedrijven meer en meer openstaan om Wajongeren een kans te geven. Kijk, integreer dit soort zaken en creeer werk, dan loopt de discussie ook makkelijker ipv ieder in zijn loopgraaf te laten zitten.
    Groet, Aldert

Reageer