Nederland benut nauwelijks groene daken, blijkt uit onderzoek

Slechts 0,5 procent van alle Nederlandse gebouwen heeft een groen dak. Dat blijkt uit een landelijke nulmeting van Rooftop Revolution en Natuur & Milieu, uitgevoerd met satellietdata en AI-beeldherkenning. Terwijl daken volop kansen bieden voor waterberging, verkoeling en biodiversiteit, blijft het overgrote deel van het dakoppervlak in Nederland onbenut.

Het onderzoek analyseerde alle 11 miljoen gebouwen in Nederland en berekende daarnaast voor drie gemeenten hoeveel daken technisch geschikt zijn voor vergroening.

Groei is er, maar blijft klein

Het aantal groene daken groeit sinds 2016 met gemiddeld 13% per jaar, maar de totale omvang blijft beperkt tot ruim 5 vierkante kilometer. Die groei komt bovendien vooral van kleine, particuliere daken: 64% van alle groene daken is kleiner dan 25 vierkante meter, zoals schuurtjes en uitbouwen.

Bestaande bouw blijft achter

Nieuwbouwprojecten krijgen vaker een groen dak dan bestaande gebouwen, mede door strengere regels rond wateropvang. Toch ligt daar niet de grootste kans: groene daken op bestaande bouw zijn gemiddeld bijna twee keer zo groot als op nieuwbouw, en zo’n 80% van de Nederlandse steden bestaat uit bestaande bouw. Juist bij renovatie en onderhoud van daken ligt dus een kans die nu grotendeels wordt gemist.

Amsterdam en Rotterdam koploper, potentieel nog altijd groot

Amsterdam heeft met 2,03% de hoogste benuttingsgraad van het beschikbare dakoppervlak, gevolgd door Rotterdam (1,62%), Den Haag (1,49%) en Delft (1,21%). Toch is ook in deze koplopende steden het overgrote deel van de technisch geschikte daken nog niet vergroend: in Amsterdam gaat het om ruim 95% onbenut potentieel.

Aanbevelingen aan gemeenten

De onderzoekers roepen gemeenten op om vergroening standaard mee te nemen bij renovatie- en verduurzamingsprojecten, te starten in de meest versteende wijken en in te zetten op combinaties van groen, zonnepanelen en waterberging. Ook pleiten zij voor één landelijke systematiek om groene daken te meten, zodat gemeenten onderling vergelijkbaar zijn.

Bron: