De relatie tussen eenzaamheid en maatschappelijke deelname

1

Op basis van onderzoek in vijftien gemeenten heeft SGBO/BMC een participatiescore geconstrueerd die is gestoeld op negen vormen van maatschappelijke participatie. Zo blijkt dat participatie varieert met de levensfase.

Het begint in de regel smal, jongeren die vooral recreatief participeren. In de volgende levensfase verschuift het naar een breder patroon: het onderhouden van sociale contacten en buurtparticipatie. En in de derde levensfase is het doorgaans breed: mantelzorg, vrijwilligerswerk, culturele participatie en lidmaatschap van een vereniging.

Belemmeringen
In de relatie tussen participatie en eenzaamheid zijn vier groepen te onderscheiden.‘Kwetsbare’ burgers participeren eenzijdig tot beperkt en voelen zich daarbij (zeer) eenzaam (20%). Samen met de contactarmen (21%), de eenzamen (17%) en de weerbaren (42%) vormen zij de hoofdgroepen in onze typologie van maatschappelijke weerbaarheid. Met elke extra belemmering neemt ook de ervaren eenzaamheid beduidend toe. In de groep 75-plussers heeft 43 procent meer dan één belemmering.

Gemeenten
Gemeenten zijn er doorgaans goed in geslaagd om fysieke beperkingen te ondervangen. De beleidsopgave voor de komende periode zal er vooral in liggen om ook mensen met sociale en psychische beperkingen meer bij de samenleving te betrekken. Naast aandacht voor kwetsbare groepen kun je ook kijken waar de ‘kracht’ zit in deze groepen binnen de gemeente en hoe deze kracht aangeboord en versterkt kan worden.

Verder lezen
De complete publicatie ‘Participatie in beeld’ kunt u downloaden op www.sgbo.nl via het item Nieuws. Dit bericht is een samenvatting van het gelijknamige artikel in Sociaal Bestek. Wilt u het volledige artikel lezen? Neem dan nu een voordelig introductieabonnement op Sociaal Bestek.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Over Auteur

1 reactie

  1. Sandra van Rij op

    Mensen met een fysieke beperking zitten in een financieel isolement. Zij participeren in de samenleving en doen hardstikke goed werk voor maar 3,95 per uur. Sommigen doen dit inmiddels al 10 – 15 jaar, zonder uitzicht op beter. Zonder uitzicht op een dagje uit of een vakantie. Er zou eigenlijk buiten de huidige vorm van gemeentelijke vergoedingen om een spaarpot moeten komen, waar burgers t.b.v. hun stadgenoot een bedrag kunnen doneren. De gemeente kan dan eens per jaar een aantal in het zonnetje zetten.

Reageer