Aanbevelingen voor probleemwijken

0

Die 40 probleemwijken, daar is weinig veranderd, rapporteerde het Sociaal Cultureel Planbureau kort geleden nog. Het kenniscentrum voor stedelijke vernieuwing ziet het anders. De aandacht voor de wijken moet blijven, maar “veranderingen zijn wel nodig”.

KEI, is de naam van het netwerk. Het netwerk stelde in 2009

een commissie samen om visitaties te doen in de wijken. Dit in opdracht van de

toenmalige minister Ella Vogelaar van Wonen, Wijken en Integratie, naar wie de

wijken ook wel vernoemd worden. Tot februari dit jaar bracht de commissie bezoeken aan

de 40 wijken. Haar rapport (PDF) is nu verschenen.

Kapitaalvernietiging

Doorzetten en loslaten heet dat rapport. Die titel vat de belangrijkste

conclusies van de commissie goed samen. Om nu de aandacht te laten verslappen,

zou volgens de commissie zonde van alle moeite en miljoenen zijn. “Ophouden

is geen optie”, vindt commissievoorzitter Wim Deetman. “Dat zou het in de

afgelopen jaren opgebouwde vertrouwen in kwetsbare wijken ernstig schaden.

Bovendien zou het ook een vorm van kapitaalvernietiging zijn.”

Loslaten heeft te maken met het advies nu meer in handen van burgers te

geven. Dit moet de overdaad aan projecten ook temperen. En de bureaucratie en

controlezucht. Dat zijn dan ook de belangrijkste punten van kritiek in het

rapport van de visitatiecommissie. “De volgende stap waar de wijkaanpak om

vraagt is het definitief verleggen van het zwaartepunt van beslissingen naar

professionals en burgers die dag in dag uit in de wijk werken en wonen”, stelt

Deetman.

Dat komt goed uit, want de geldkraan gaat dicht voor de wijken. Overigens

bestaat er weinig overlap met de scherpe conclusies van het Sociaal en

Cultureel Planbureau (SCP), dat weinig tot geen veranderingen ziet. Het grote

verschil, volgens het SCP: de autochtone middenklasse trok weg en maakte zo

ruimte voor niet-westerse migranten van dezelfde klasse.

Aanbevelingen

De commissie van KEI is positiever, maar komt wel met de nodige aanbevelingen:

1) Het ontbreekt aan focus bij de wijkaanpak

Ja, algemene doelstellingen en goede bedoeling te over. Toch is het doel van al

die projecten vaak niet duidelijk geweest. De ‘projectencaroussel’ van

onsamenhangende maatregelen moet stoppen met draaien. Het advies: beter

weinig goed uitvoeren dan veel op matige wijze.

2) Er is te veel consensus

De commissie ziet wel dat veel professionals de wijken in gaan, maar niet wie

de leiding heeft. Door het gebrek aan sturing is consensus de norm geworden. Het

zou ook dan weer het beste zijn de verantwoordelijkheid naar de bewoners te

verleggen.

3) Burgerparticipatie is nog een vaag begrip

De aandacht is er. Wat het dan is, dat blijkt niet helder. Burgerparticipatie.

Het beperkt zich vooralsnog tot meepraten. “Hier ligt een belangrijke

verantwoordelijkheid voor gemeenten: het totale proces van participatie moet

zorgvuldig worden ingericht”, rapporteert de commissie.

4) Onzekerheid over de rol in de wijkeconomie

Uit de bezoeken blijkt dat gemeenten nog onzeker zijn over hun rol in de

economie van de wijken. Het doel moet zijn de mogelijke winst hiervan in kaart

te brengen en de economische groei te stimuleren. Hier is nog veel werk aan de

winkel, concludeert het rapport.

5) Andere financiering voor het doorzetten


Gemeenten en corporaties gaan minder investeren in de wijken. Om verder te gaan

op de weg omhoog is een zoektocht naar alternatieve financieringen nodig. Fondsen en

het bedrijfsleven zijn daarvoor twee voorbeelden.


De commissie adviseert over twee tot drie jaar weer in beeld te krijgen hoe de

wijken ervoor staan. In haar rapport zijn ook deelrapportages te vinden van 18 grote gemeenten.

Lees meer over burgerparticipatie:

Volg Gemeente.nu via Twitter.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Over Auteur

Reageer